SIAP Architectural Discourse

56 Leonard Street by Herzog & de Meuron

2008-10-10T00:28:26Z

56 Leonard Street by Herzog & de Meuron

www.56leonardtribeca.com

Work has started on the construction of 56 Leonard Street, a 56-storey residential tower in New York designed by architects Herzog & de Meuron.

The tower, the architects' first, will be built on the corner of Leonard Street and Church Street in Tribeca.

A specially commissioned sculpture by Anish Kapoor will sit at the corner of the building at street level.

All images are Copyright Herzog & de Meuron, Basel, 2008, and used with permission.

The following information is from the developer:

CONSTRUCTION BEGINS ON HERZOG & DE MEURON'S 56 LEONARD STREET

Since its formation in 1978, the Basel, Switzerland- based architecture firm of Herzog & de Meuron has achieved international renown for buildings -- houses, libraries, schools, stores, museums, hotels, factories, arenas -- that strike an uncanny balance between strict refinement and pure invention, practicality and the sublime.

Their recently completed Beijing National Stadium in China, for billions of worldwide spectators the single most enduring image of the 2008 Olympic Games, has redefined the sports arena for the future, while museums like the Tate Modern at Bankside in London and the de Young Museum in San Francisco ambush expectations of what makes a building ideal for art.

With such commissions, Herzog & de Meuron has aimed not for virtuosity but innovation, looking always to the broader culture and art for inspiration. Referring to Andy Warhol, Jacques Herzog has said, "He used common Pop images to say something new. That is exactly what we are interested in: to use well known forms and materials in a new way so that they become alive again."

On the threshold of its fourth decade, Herzog & de Meuron is poised to reinvent another great architectural prototype as construction begins in New York City on the first hi-rise tower of the firm's career. 56 Leonard Street will be a 57-story residential condominium building at the intersection of Church Street and Leonard Street in the Tribeca Historic District of downtown Manhattan, where it will rise above cobbled streets and historic 19th century neighbors.

The tower will house 145 residences, each with its own unique floor plan and private outdoor space, in a veritable cascade of individual homes that the architects describe as "houses stacked in the sky," blending indoors and outdoors seamlessly together.

With its articulated surfaces, dramatic cantilevers, profiled slab edges, profusion of balconies, expanses of glass, and views from downtown Manhattan to as far as the Atlantic Ocean, Herzog & de Meuron's 56 Leonard Street breaks down the old image of the high-rise as a sleek, hermetically sealed urban object to propose instead a thoughtful, daring and ultimately dazzling new alternative -- the iconic American skyscraper re-envisioned as a pixilated vertical layering of individually sculpted, highly customized, graceful private residences opening to the atmosphere.

The architects' design for 56 Leonard Street also updates the relationship between private tower and public streetscape with an articulated base whose cantilevers generate a sense of movement and permeability. Here, the building's defining corner will be the site of a major commissioned sculpture by internationally celebrated London-based artist Anish Kapoor.

Fully integrated into the architecture itself as if to say that culture and the city are indivisible, Kapoor's massive, reflective stainless steel piece - an enigmatic balloon-like form that appears to be combating compression from above - will be a new cultural landmark in Tribeca and the artist's first permanent public work in New York City.

Kapoor's sculptural contribution to 56 Leonard Street extends his ongoing exploration of physical and psychological space, as in such works as the "Cloud Gate" in Chicago's Millennium Park and the recent mammoth temporary installation "Sky Mirror" at Rockefeller Center in Midtown Manhattan.

Homes available at 56 Leonard Street will range in size from 1,430 square feet to 6,380 square feet, and will include two- to five-bedroom residences and 10 penthouses. Prices for the residences at 56 Leonard Street range from $3.5 million to $33 million.

56 Leonard Street has been developed by Izak Senbahar and Simon Elias of Alexico Group LLC, New York City, developer of such acclaimed Manhattan projects as The Mark by Jacques Grange and 165 Charles Street by Richard Meier.

Costas Kondylis & Partners of New York City is serving as executive architect for the building. Construction manager for 56 Leonard Street is Hunter Roberts, New York City. Exclusive sales and marketing agent for the project is Corcoran Sunshine Marketing Group.

Occupancy at 56 Leonard Street is anticipated in late fall 2010.

"We are extremely pleased and honored to be able to create a tower of true global character at a moment when great architectural ferment is reshaping New York City," said Izak Senbahar of Alexcio. "With 56 Leonard we aspire to make a unique contribution to the fabric of our town with a building that relates directly to the city but is also an outstanding international address."

THE BUILDING

At 56 Leonard Street, the architects' intention is to preserve the celebratory spirit of traditional skyscrapers while introducing new structural possibilities and suggesting fresh ways for people inside such towers to relate to their city.

Inspired by the permeability and spatial qualities of Modernist houses and the great American dream of a customized home, Herzog & de Meuron has replaced the usual extrusion of standardized skyscraper floor plates with a staggered progression of structural slabs turning slightly off axis by degrees as they ascend, creating constant variety among the apartment floor plans.

This structural arrangement of floor plates at 56 Leonard Street will create an irregular flurry of cantilevered terraces up and down the building, making plays of light and shadow that give the tower a shimmering, animated appearance on the skyline and widely varying interiors. 56 Leonard Street contains five key zones ascending from street to sky: lobby, "townhouse" residences, amenities, tower residences, and penthouses.

Appearing to rest upon Anish Kapoor's sculpture, the base of 56 Leonard Street will have the appearance of a stack of cantilevering volumes with varying degrees of transparency and opacity. This section of the building contains a dramatic double-height, 1,600 square foot lobby with an entrance on Leonard Street adjacent to a verdant exterior vertical garden to the west.

Sheathed in gleaming black granite, the lobby space includes stations for a 24-hour doorman and concierge, with custom designed reception desks by Herzog & de Meuron; private residents' mail, package and refrigerated storage room; custom-designed visitor seating fixtures; and two separate elevator landings with a total of seven elevators featuring interiors designed by the architects.

Above the 18 foot-high black granite-walled lobby are several floors of residences that relate very directly to the immediate scale and panorama of the neighborhood (homes known by the architects as "the townhouses") and two full floors of amenities spaces custom designed to the last detail by Herzog & de Meuron.

These include an indoor/outdoor 75-foot infinity edge pool, one of Manhattan's largest, surrounded by a black terrazzo deck inlaid with spherical glass aggregate. An adjoining outdoor sundeck cantilevers 20 feet over the block to provide extraordinary Tribeca views and a sense of connection to the district.

Other amenities include a fitness center with yoga studio, wet and dry spa features and terrace; a library lounge (above); a screening room; a private dining/conference room; and a Tribeca Tot Room for children's play and family activities. Every angle and structural element has been designed to create visual access to the cityscape for those inside the building and aesthetic excitement for passersby on the street.

Floors eight through forty-five at 56 Leonard Street containing the building's one- to five-bedroom residences. In each residence, grand glass doors of up to 12 feet in height lead to private outdoor spaces outfitted with travertine pavers, a frameless balustrade and custom designed handrail. Balconies and terraces are arranged in varied schemes that provide uninterrupted views of the city, its flanking rivers and New York Harbor, and saturate living spaces with light. Interior details, sharply refined by Herzog & de Meuron, enhance the perception of spatial flow and an atmosphere of harmony. The building's exposed exterior concrete is complemented indoors by a subtle neutral palette of extremely sensual materials. Champagne colored window mullions, satin etched glass, natural pale solid woods, travertine, Thassos marble, polished metals, black granite and high gloss black lacquer accents are part of a super-customized, luxurious package of finishes chosen to complement furniture and art.

Extending the assertive sculptural character of the building's exterior to key interior details, Herzog & de Meuron has conceived several signature sculptural fixtures for the homes at 56 Leonard Street. Fireplace hearths soar from floor-to-ceiling, crafted by the architects in high gloss white enameled steel. Derived from pragmatic architectural functions, this monumental freestanding sculptural element anchors the great room and provides a dramatic focal point while reflecting and diffusing ambient light.

For 56 Leonard Street kitchens, Herzog & de Meuron have designed a special prep and dining island fitted with a high gloss black lacquer base and enhanced honed black granite countertop - a feature with the alluring curves of a grand piano or an elliptical lozenge - accompanied by a custom hood either sculpted from the wall or descending from the ceiling.

Generous cooking and entertaining spaces are complemented by top line appliances integrated into custom cabinetry, and sleek, minimal glass cabinets designed by the architects. Bathrooms at 56 Leonard Street are similarly meticulous in detail. Curving spaces enclose custom Herzog & de Meuron marble mosaic tiled walls, vanities, cast six foot oval soaking tub, shower, cabinetry and fixtures, all planned in relation to expansive windows framing views in the most private area of the home..

The building's dramatic nine-story crown contains its apex penthouses - eight occupying full floors and two occupying half floors - will appear on the Manhattan skyline as a chimerical geometric sculpture of stacked, glimmering glass volumes. Ranging in size from approximately 3,650 to almost 6,380 square feet, these aeries embrace the outdoors through expansive private terraces of up to 1,700 square feet. Penthouses are accessed by private elevator. Soaring window walls rise to 14 feet and open onto panoramas of the city and sky.

Summarizing their design, Herzog & de Meuron has said, ""We approached the design process for 56 Leonard Street from the inside out, from the homes themselves. But we also considered the outside in terms of the Tribeca neighborhood. Here you have the small townhouses, the old manufacturing buildings, and the high-rise buildings, but also a lot of little corners and surprising things between. The different scales characterize the neighborhood and we wanted to establish a dialogue among them. For us, creating a building is a research process. We call it a journey."

Additional public information about 56 Leonard Street is available online at http://www.56leonardtribeca.com

Liz Diller: Architect @ TED

2008-10-06T21:26:35Z

To view the video please click on the link below or simply copy and past this link into your browser address box: http://www.ted.com/index.php/speakers/liz_diller.html
Speakers Liz Diller: Architect

Liz Diller and her maverick firm DS+R bring a groundbreaking approach to big and small projects in architecture, urban design and art -- playing with new materials, tampering with space and spectacle in ways that make you look twice.

Why you should listen to her:

Liz Diller might just be the first post-wall architect. From a mid-lake rotunda made of fog to a gallery that destroys itself with a robotic drill, her brainy takes on the essence of buildings are mind-bending and rebellious. Her firm, Diller Scofidio & Renfro, partakes of criticism that goes past academic papers and into real structures -- buildings and art installations that seem to tease the squareness of their neighbors.

DS+R was the first architecture firm to receive a MacArthur "genius" grant -- and it also won an Obie for Jet Lag, a wildly creative piece of multimedia off-Broadway theater. A reputation for rampant repurposing of materials and tricksy tinkering with space -- on stage, on paper, on the waterfront -- have made DS+R a sought-after firm, winning accounts from the Juilliard School, Alice Tully Hall and the School of American Ballet, as part of the Lincoln Center overhaul; at Brown University; and on New York's revamp of Governer's Island. Their Institute for Comtemporary Art has opened up a new piece of Boston's waterfront, creating an elegant space that embraces the water.

(See the DS+R website for upcoming work and installations -- even the spec work electrifies.)

TED stands for Technology, Entertainment, Design. It started out (in 1984) as a conference bringing together people from those three worlds. Since then its scope has become ever broader.

Beijing National Swimming Center: Blue Cube

2008-08-22T23:31:36Z

National Swimming Center
Beijing, China
PTW Architects, CSCEC+Design, and Arup
By Clifford A. Pearson - This is an excerpt of an article from the July 2008 edition of Architectural Record.

They started with the idea of a box made of bubbles enveloping a set of swimming pools. The concept came quickly and earned everyone's support. Figuring out how to make it work turned out to be more difficult. For three months in the spring of 2003, a team from the Australian architecture firm PTW, Arup, and China State Construction and Engineering (CSCEC) explored evolutionary biology, arcane 19th-century geometry, and the latest computer-modeling technology, racing against a competition deadline for the design of the National Swimming Center, the main venue for swimming events at the 2008 Olympics.

The team had already learned that Herzog & de Meuron's bird's-nest scheme was selected for the National Stadium next door. "We wanted to do something different from Herzog & de Meuron's design," recalls Tristram Carfrae, the leader of the Arup delegation.

Looking at forms and patterns found in nature, the group started designing the skin. They quickly focused on soap bubbles and what happens to their geometry when they congregate. At first, the designers tried clustering cylinders to create a flat roof and walls, but weren't happy with the gaps between the cylinders and the awkward shift from vertical cylinders (to support the roof) to horizontal ones (to support the walls). In their search for the most efficient way to divide space into cells of equal size with the least surface area between them, the designers explored solutions proposed in the 19th century by Belgian physicist Joseph Plateau and British mathematician William Thomson Kelvin, and by the Irish physicist Denis Weaire and his assistant Robert Phelan in the late 20th century. Eventually, the team adapted Weaire and Phelan's ideas, developing a building skin made of cells with either 14 or 12 sides. "We wanted the bubble pattern to seem random, not repetitious," explains Chris Bosse, who was one of the project architects for PTW and now runs his own firm in Sydney called the Laboratory for Visionary Architecture (LAVA). Using the Weaire-Phelan geometry, the group created a skin made of 4,000 ETFE bubbles, some as large as 30 feet across, with seven different sizes for the roof and 15 for the walls.

A space frame assembled on-site from 22,000 steel tubes welded to 12,000 nodes holds the cells in place and provides a column-free structure with spans of 396 feet in either direction. The three-dimensional frame is nondirectional--meaning it has no up or down, left or right--making it perfect for a high-seismic zone such as Beijing. The chemically treated water in the pools and the air pollution outside the building, though, are both corrosive. So the design team placed the steel frame inside a cavity made of two layers of ETFE pillows. For the roof, the cavity is 25 feet deep, and for the walls it is 12 feet.

Please read the entire article in Architectural records' July 2008 issue.

درجستجوی برگردان فارسی برای واژۀ دیکانستراکشن

2008-08-22T01:03:14Z

نوشتۀ زیر چند سال پیش نگاشته شد و در شمارۀ چهارم نشریۀ "پایه" از انتشارات "انجمن معماران و شهرسازان ایرانی" به چاپ رسید.

درجستجوی برگردان فارسی برای واژۀ دیکانستراکشن

Deconstruction

نگارنده: ایرج یمین اسفندیاری

دیکانستراکشن واژۀ نوینی است که هنوز گوش و کنارهای آن به خوبی روشن نگردیده و در واژه نامه های زبان های لاتین جای بجای خود را نیافته است. بخش بیشتری از این رهنیافتگی بخواست بنیانگذاران این بینش بویژه ژاک دریدا بانی نخست آن است. زیرا اینان با هرگونه تعریفی که مرزبندی روشنی بسازد در ستیزند و آن را با خواست مرزگشایی نهفته در دیکانستراکشن ناسازگار میپندارند (1).

با این همه برای یافتن برابر فارسی این واژه میتوان از دو آبشخور یاری گرفت. نخست برداشت از هرآنچه که در بارۀ این گفتمان گفته و نوشته شده است. دوم روبرو کردن آن با واژه هایی که از دیدگاه دستور زبان همگونی نزدیکی با این واژه دارند.

در آبشخور نخست به کوتاهی میتوان گفت که این نگرش به مبارزه با مرزبندی هایی برخاسته که دستاورد ساختارهای استوار بر پایۀ رودرویی های دوگانه Binary opposition مانند: فرم و محتوا/ طبیعت و فرهنگ/ منطق و احساس/ اندیشه و ادراک/ قاعده و استثناء/ تن و روان/ نر و ماده/ گفتار و نوشتار هستند که شالودۀ فرهنگ و متافیزیک غربی را ساخته اند (2). این بینش براین باور است که این ساختارها از گسترش دامنۀ اندیشه جلوگیری میکنند و میکوشد راه برای برون رفتن از این پابندهای اندیشوری پیشنهاد کند. اما این مبارزه آماجش نه فروسامانی بلکه فراسامانی است و از این رو دارای باری سازنده و آری گوی Affirmative (3). دیکانستراکشن گوشه چشمی نیز به برداشت از گفتمان معماری دارد (4). پس در این آبشخور برگردان دیکانستراکشن باید دارای ویژگی های مبارز, گشاینده, فراسامان, سازنده, آری گوی Affirmative و اندکی معماریگونه باشد.

در آبشخور دوم میتوان گفت که واژۀ دیکانستراکشن

Deconstruction

از آمیزش واژۀ

Construction

و پیشوند De زاده شده است. واژۀ Construction بروشنی در واژه نامه های لاتین شناسایی گردیده و بنابراین برگردانهای فارسی آن مانند ساخت, ساختن, ساختمان و ساختار نیز روشن و گویای خواست آنند. اما سختی در جستار برگردانی برای پیشوند De است که باید در آمیزشش با برگردان Construction بایستگی های آبشخور نخست را نیز برآورده سازد. بررسی برگردان های پیشنهاد شده و پیشنهادهای نوین به گزینش برگردانی پسندیده و گویای ویژگی های بایسته یاری میرساند.

1- "شالوده شکنی" که بابک احمدی در کتاب "ساختار و تأویل متن" آن را بجای دیکانستراکشن Deconstruction نشانده با این که از آوایی خوش آهنگ برخوردار است چندان رسا نیست زیرا "شالوده" برای برگردان Foundation شناخته شده است که بخشی از ساختمان و نه تمامی آن است. از سوی دیگر پسوند "شکن" که از فعل شکستن گرفته شده است باری ویرانگر دارد وبار آری گوی Affirmative پسندیده وبایسته را دارا نیست.

2- "ساخت شکنی" که در "واژه نامۀ انگلیسی-فارسی برای علوم انسانی" نوشتۀ داریوش آشوری در برابر دیکانستراکشن Deconstruction آمده است و "ساختمان شکنی" و یا "ساختارشکنی" از همان نارسایی پسوند "شکن" رنجور هستند. این واژگان آمیخته به خوش آهنگی "شالوده شکنی" نیستند ولی در رساندن مفهوم گویاترند.

3- پسوند دیگری که میتوان بکار گرفت "زدایی" است مانند "استعمارزدایی" Decolonization - "راززدایی" Demystification - "اسطوره زدایی" Demythologization - "فردیت زدایی" Deindividualization" و پس "ساخت زدایی", یا "ساختمان زدایی", یا "ساختارزدایی". بار ویرانگر در این پسوند از "شکن" کمتر است بنابراین بکارگیری آن پسندیده تر ولی هنوز به آن میزان از آری گوی بودن Affirmative که بایسته این آمیزش است دست نیافته است.

4- پسوندی که بیش از پسوندهای نامبرده از بار آری گوی Affirmative برخوردار است و با خواست دیکانستراکشن

Deconstruction

همخوانی دارد "گشایی" است. مانند "ضابطه گشایی" Deregulation , "رمزگشایی" Decoding , "مشکلگشایی", "کارگشایی", "گره گشایی", و پس ساخت گشایی یا ساختمان گشایی و یا ساختارگشایی که نیازهای برشمرده در بالا را برآورده میکنند و نامزدهای شایسته تری برای برگردان فارسی واژۀ دیکانستراکشن هستند. از آنجاییکه بخش بزرگی از کوشش دیکانستراکشن در کشاکش با "ساختارگرایی" Structuralism که بنیانگذار آن لوی استروس Levi Strauss است بکاربرده میشود (این اندیشه سالها بر گسترۀ فلسفی-فرهنگی غرب سایه افکنده بود) برگزیدن "ساختارگشایی" برای برگردان فارسی واژه Deconstruction نمایندۀ گویاتری برای باورهای این اندیشه است.

پانوشته ها:

1- نگاه کنید به کتاب

"What is Deconstruction?"

Christopher Norris and Andrew Benjamin

از انتشارات

ACADEMY EDITION

Derrida himself has made a point of refusing all requests for a snap definition. If there is one "truth" about deconstruction, he asserts, it is the fact that no statement of the form "deconstruction is x" can possibly claim any warrant or genuine explanatory power. Definitions are reductive in the sense that they assume some ultimate, one-for-one match between signifier and signified.

2- نگاه کنید به پیش درآمد گفتگوی ژاک دریدا با کریستوفر نوریس که در همین سایت پدیدار است. همچنین نگاه کنید به یادداشت شمارۀ 15 از بخش دوم کتاب

"What is Deconstruction?"

Christopher Norris and Andrew Benjamin

از انتشارات

ACADEMY EDITION

3- نگاه کنید به پرسش و پاسخ پنجم از گفتگوی ژاک دریدا با کریستوفر نوریس که در همین سایت پدیدار است.

I insisted from the beginning that Deconstruction was not simply a method, was not a critique, or not simply critical. The concept of critique or criticism deconstructive somewhere.... It is not negative--it was linked from the beginning with affirmation, with the "yes".

برگردان "آری گوی" از "واژه نامۀ انگلیسی- فارسی برای علوم انسانی" نوشتۀ داریوش آشوری برگرفته شده است.

4- نگاه کنید به پرسش و پاسخ سوم از گفتگوی ژاک دریدا با کریستوفر نوریس که برگردان فارسی آن در همین سایت یافت میشود. همچنین نگاه کنید به نوشتار

Derrida, Architecture and Philosophy

نوشتۀ اندرو بنجامین در سال 1988 در نشریۀ

AD. Deconstruction in Architecture ACADEMY EDITION

درآمیختن هنرها: شعردرمعماری و معماری درشعر

2008-08-18T15:55:20Z

نوشتۀ کوتاه زیر پیش درآمدی بود بر سخن میرزاآقا عسگری در نشست پنچشنبه 14 اوت 2008 در انجمن معماران و شهرسازان ایرانی.

نگارنده: ایرج یمین اسفندیاری

درآمیختن هنرها: شعردرمعماری و معماری درشعر

سالها پیش از شاعرگرانقدراسماعیل خویی شنیدم که در تعریف شعر چنین گفت:

"گره خوردگی عاطفی اندیشه و خیال در زبانی فشرده و آهنگین"

نمیدانم این تعریف از خود اوست یا نقل قول میکرد. زیرا گونه ای نزدیک به آن را در کتاب "ادوارشعرفارسی: از مشروطیت تا سقوط سلطنت" نوشتۀ محمدرضا شفیعی کدکنی دیدم.

باری من براین باور هستم که این تعریف برتمام هنرهای هفتگانه انطباق دارد منتها با واژگانی دیگرگون برای هر یک از هنرها. در شعر و داستان نویسی واژگانٍ زبانٍ گفتار و نوشتار بکارگرفته میشود و آفرینش هنر در معماری, مجسمه سازی و نقاشی با ترکیب هنرمندانۀ مصالح بوجود میآید. از این روست که اگر در یک کار معماری میان اندیشه و خیال پیوندی عاطفی و آهنگین باشد نتیجه آن کاری هنرمندانه وشاعرانه خواهد بود و یا به گفته ,میس وان دررو, یکی از بزرگان معماری در قرن بیستم, تبلور موسیقی میشود. از سوی دیگر هنگامی که شعری از توازنی مناسب در بکاربردن عوامل یاد شده در تعریف بالا, یعنی عاطفه, اندیشه, خیال, زبانٍ فشرده و آهنگ برخوردار باشد گفته میشود که دارای ساختمانی زیباست. از این جا میتوان درآمیختن این دو هنر, یعنی شعر ومعماری, را در یکدیگر دریافت.

دختران خیال آلاچیق نو در آلاچیق هایی که صد سال

از زره جامه تان اگربشکفید

باد دیوانه

یال بلند اسب تمنا را

آشفته کرد خواهد

(احمد شاملو)

همه میدانیم که کار معمار و معماری ساختن فضا است. اما فضاسازی لازمۀ همۀ هنرهاست. هر هنری برای رساندن پیامش به بیننده یا شنونده و یا خواننده نیازمند کشاندن او به فضایی است که تمامیت پیام را قطره قطره در جان او بچکاند. در معماری فضایی که انسان به جان حس کند و شوروشوق در او برانگیخته شود شاعرانه است, تبلور موسیقی است و نهایت هنر معماری. آثاری مانند مسجد شیخ لطف اله, خانۀ بروجردی, شاپل رونشامب و دیسنی کنسرت هال از این دستند.

اما در شعر فضاسازی راه های گوناگون دارد. یکی ار این راه ها اشارۀ مستقیم به فضای معماری است.

خانه از پای بست ویران است خواجه در بند نقش ایوان است

ویا

یکی تیشه بگرید پی حفرۀ زندان چو زندان بشکستید همه شاه و امیرید

(مولانا)

ویا

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی, که درون خانه آیی؟

(عراقی)

ویا

شهر پیدا بود:

رویش هنذسی سیمان, آهن, سنگ.

سقف بی کفتر صدها اتوبوس.

(سهراب سپهری)

ویا

بر بساطی که بساطی نیست

در درون کومۀ تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدار دنده های نی به دیوار اتاقم دارداز خشکیش میترکد

قاصد روزان ابری, داروگ! کی میرسد باران؟

(نیمایوشیج)

ویا

در گذشت پرشتاب لحظه های سرد

چشمهای وحشی تو در سکوت خویش

گرد من دیوار میسازد

(فروغ فرخزاد)

ویا

نه به خاطر دیوارها, به خاطر یک چپر

نه به خاطردنیا, به خاطر خانۀ تو

به خاطر یقین کوچکت

که انسان دنیایی است

(احمد شاملو)

ویا

جان به دستی و

به دستی عشق

پله

به ایوان بلند بر می شود

تا چهره به جوبارۀ نسیم واگذارد

(میرزاآقا عسگری)

2008 Olympics Stadiums, Beijing, China

2008-08-08T00:37:10Z

2008 Olympics Stadiums, Beijing, China

Alamoot Village, Qazvin Provice, Iran: 2008 MIPIM DESIGN COMPETITION AWARD

2008-08-01T19:12:49Z

The plan is intended to be a self sustaining project and eco measures include saving water and snow-melt for multiple re-use, earth pipe cooling , solar heating , through ventilation , the use of building form to maximize energy conservation and waste management.

Two young architects from Iran, Somayeh Rokhgireh and Ali Pooladi, designed a sustainable rural residential pattern for a small mountainous village in 100 miles North West of Tehran and won two prestigious award from the 6^th year MIPIM architectural review future project awards in Cannes, France on March 2008. Even they surpassed large US architectural firms like Skidmore, Owings & Merrill, USA or UK based Mann Architects, London.

For this project, they won both SUSTAINABILITY as well as REGENERATION AND MASTERPLANNING awards. See official Link! or www.demaniore.com/

Project Description
Location : Alamoot , Qazvin Province ,Iran Area : 13500 acre
Designer : Somayeh Rokhgireh Co- designer :Ali Pooladi
Client : UNDP/GEF

Alamoot village is designed as a small mountainous village allocated mainly to residential, cultural and economical activities in Alamoot region .

Considering historically and aesthetically significant potentials of the region ( As the historical capital of Ismailie and Hasan Sabah ) and following the economical stagnation as well as migration in the rural areas ;experts took the position that a project based on the principles of eco-tourism would make positive contribution to the local community through locally defined initiatives .

The village proposed plan consist of 8 major parts :

1- Residential part which is allocated to the accommodation of groups comprising : Eco-tourists , archeologists , experts of environmental , agricultural and demography issues and etc..

2- planting , processing ,exhibiting and selling of herbal medicine workshop

3- Permanent indoor and temporary outdoor markets of selling local community products including dairy , foods , agricultural products as well as handicrafts .

4- Restaurants of organic food made by local cook .

5- Indoor sport and restaurant recreational center .

6- An auditorium to hold seminars of scientific issues as well as committing traditional and ritual local ceremonies.

7- ICT center as a center for engaging the local community with the international world . In order to demonstrate and trade their products via the net market .

8- courts as the centers for outdoor social activity , communication and holding ceremonies .

9- underground parking beneath the village for daily services and an open space parking outside the site of the village ( cars are not allowed to enter on the site surface

Planning principles and sustainability strategies :

As the main principle it can be claimed that the design aims to lay down an integrated view of man living in harmony with nature , culture and economy of the context ;which are considered as three realms of sustainable design .

1-The village is targeted to be as self -sustaining as possible in terms of water , waste , food and energy Relevant strategies explained below would be regarded as provisions concluding this goals .

2- typologically , cascading terraces form of the village follows the slope on the site and hence the orientation of the terraces face the south . Advantages of this strategy include :

A- the village would merge into the landscape

B- Reaping the benefits of south sunlight via the south facing windows

C- making use of soil as natural insulation , hence reducing heating and cooling load .

3- cascading terraces around the village are used to grow crops and plants that have been used for food , medicine and traditional ceremonies. Advantages of this strategy include :

A- promoting sustainable agriculture and perma-culture practices for local community as well as experts and agri-tourisms participating in the agricultural activities .

B- Integrating architecture and cultural activities by including visitors participation in the traditional passive cultivation and gathering of native plants .

C- making the village self-sufficient incase of food and herbal plants

4- Allocating the landscape in front of the entrance to outdoor daily market of the local community product and handicrafts as complementary market to the indoor exhibition Advantages of this strategy include :

A- the income from the tourism would be intended to support local community .

B- Juxtaposition of the local people and tourist would encourage formal and informal interaction .

5- Utilizing several methods for regulating interior temperature as well as providing village with clean energy including :

A- making use of tubes channeled through the earth as a passive strategy of making benefit from the earth as an accumulator

B- developing an array of passive and active solar strategies . A set of solar collectors settle in the southern fields to harvest electricity from the sun

C- Provision of cross ventilation as a passive energy strategy .

D- making use of shading devices which have been locally used to control glare , and thermal load - including secondary wooden netted windows and grape vine in front of openings .

6- Developing Ice-box method to assist and reduce cooling load in summer as well as purifying grey water pollutants

7- Saving and recycling water and snow melt according to the contemporary and traditional means . After treatment , grey water would be reused for farming irrigation.

8- Developing dry and wet waste disposal management strategies :

A- composting organic waste into a fertile soil and burning gas for eco-tours

B- utilizing not recyclable waste to make retaining walls capable of growing plants on them .

9-Utilizing local and recyclable materials -wood , stone , soil,..- as a key strategy to make the village environmentally responsible and responsive .

Press Report :
Iran village won double prize at future project awards in the big event of MIPIM in Cannes, France

The 6^th year MIPIM architectural review future project awards recognize the role that design quality plays in the creation of successful developments .the competition is held in 7 catagories namely : Big urban project , Master planning & regeneration , Mixed use , Tall building , Retail & leisure ,Residential Office and all categories competed in the field of sustainability . This year^,s 200 entries including professional firms such as SOM , KPF , Atkins ,Aedas ,... covered a wide range of approaches , and were well up to standard in terms of quality .

At this year competition , Alamoot village was known as the only project that was awarded two prizes : as the winner of Master planning & regeneration and also the most sustainable projects amongst all 200 entries .

The Best of show projects during the previous 5 years competition included :

2003 - Swiss Re Project -Firm/ practice : Norman Foster & Partners

2004- Central Bank of Kuwait -Firm/practice : SOM( SKIDMORE , OWINGS& MERRILL LLP )

2005- Turning Torso -Firm /practice : Santiago Calatrava in conjunction with SAMARK Arkitekture & Design AB

2006- Dohe Gardens -Firm/practice : Nabil GHolam architecture & planning

2007- Residential project by Peter Marino Architect - PLLC

MIPIM is the annual international conference and exhibition event for the property industry which is hold every year for more than 20 years .The event is known as one of the biggest event for everyone involved in building tomorrow ^,s world . This year event included 29318 participants comprising architects , investors , contractors and any other groups related to the issue from 89 countries around the world .

Press Report of the annual catalogue of MIPIM architectural review future projects award :

The proposal of Alamoot village is based on the proposition that eco - tourism will make a positive contribution to a stagnating local community suffering effects of rural migration .

The plan is intended to be a self sustaining project and eco measures include saving water and snow-melt for multiple re-use, earth pipe cooling , solar heating , through ventilation the use of building form to maximize energy conservation and waste management

The judges were impressed by the care and attention brought to a relatively modest project but one where environmental design principles can be deployed and tested .

This Iranian rural development was the judges unanimous first choice to win the sustainability award.

The architects have addressed everything possible in their desire to create a model for successful development in difficult circumstances, thought the judges . " The proposal makes the most of both natural and human resources ".

About Designers of Alamoot village :

Architect: Somayeh Rokhgireh - M Arch - Graduated from Shahid Beheshti University in 2007 email: <...somayeh.rokhgireh@,,,,,gmail.com,,,,,>

Co-Architect: Ali Pooladi - M Arch - Graduated from International university if Imam in 2000 - Director of 3plus4co

The two named architects have established 3plus4co office in Tehran since 2002. WWW.3plus4co.com

3plus4 architecture & interior design group claims to be a responsive designer and executor group that creates innovative environment with a sustainable and local style architecture focus. In order to nourish our design concepts in case of aesthetic & decorative aspects we established 3plus4 gallery to create a wide range of unique handmade artful pieces and furniture designed upon customers order

We try to span arts of different eras & styles to create an innovative &artistic diversity in the contemporary living spaces. We have already held projects of offices ,hotels, residential and public buildings, in Iran , UK , Dubai .In order to be more informed about our projects and art gallery

Outside Links :
www.siap.org
www.summitpost.org
www.wikimapia.org

Prepared: Majid Falamaki

A Dialoge on "Persian Architecture

2008-07-31T23:38:38Z

A Dialoge on "Persian Architecture" Religious symbolism or functional realism A panel discussion conducted by SIAP members: Mahmood Naraghi, Shahram Shokoufandeh, Iraj Yamin Esfandiary:

Vancouver's Spring 2008 sketches

2008-07-31T17:09:38Z

Some sketches from Iraj's recent trip to Vancouver.

ژاک دريدا در گفتگو با کریستفر نوریس

2008-07-31T15:36:23Z

ژاک دريدا

در گفتگو با کریستفر نوریس

ARCHITECTURAL DESIGN DECONSTRUCTION 11, 1989

برگردان به فارسی از: ایرج یمین اسفندیاری

این گفتگو در خانه دریدا در حومة پاریس در یک نشست دو ساعته در مارس 1988 انجام شده است. د ر آن زمان دریدا مایل بود که در سمپوزیمTate شرکت کرده و با برنارد چومی و پیتر آیزنمن و چارلز جنکس و دیگران در میزگردی گفتگو کند. ولی چنین پیش آمد که او قادر نشد به این سفر برود و به جای آن آندریاس پاپاداکیس برنامه‌ریز سمپوزیم برای من یک مصاحبه ویدیویی با او ترتیب داد که در بخشی از سمپوزیم نشان داده شد. باوجودی که وقت چندانی برای برنامه‌ریزی و تدارک پرسش‌ها از پیش نبود ولی مشکلی پیش نیامد و این مصاحبه تمام تمام نکات اصلی را که مایل به طرح آنان بودم همراه با موضوعات مربوطه گوناگون دربرگرفت. دریدا خوشبختانه پذیرفت که به انگلیسی صحبت کند و این کمک بسیاری بود برای نمایش ویدیو و دامن زدن به گفتگو در میان حاضران. در ویرایش نوشته، پرسش‌ها را کمی گسترش داده‌ام تا تداوم لازم ایجاد گردد و همچنین علائم و اشاراتی را در برگیرد تا درک مطلب را برای خواننده ناآشنا با آثار دریدا آسان کند. در یک یا دو مورد که مطالب مفهوم نبوده اند جملات را دوباره سازی کرده ام ولی دخالت ویرایش را به حداقل رسانده ام و مطمئن هستم آنانی که نوار مصاحبه را دیده اند صداقت این نوشتار را تایید خواهند کرد.

در معرفی و توضیح کوتاه پروژة ساختارگشایی DECONSTRUCTION شاید بتوان گفت ساختارگشایی DECONSTRUCTION در پی بازنگری در تقابل‌های حساس و یا ساختارهای دوگانة مفاهیم و ارزشهایی است که مبحث یا گفتمان «فلسفه غربی» را میسازند. این بازنگری شامل بسیاری تقابلها از جمله تمایز بین فرم و محتواForm & content، طبیعت و فرهنگ nature & culture تفکر و ادراک thought & perception قاعده و استثناءessence & accident ذهن و جسم mind & body تئوری و عمل theory & practice مذکر و مونث male & femaleبرداشت و استعارهconcept & metaphor گفتار و نوشتار speech & writing و غیره میشود.

بینش ساختارگشا Deconstructive سپس نشان میدهد که چگونه این مقولات دوگانه درون یک ساختار سیستماتیک، متشکل از سلسه مراتبی از امتیازات و ارجحیتها، به گونه ای حک شده اند که یکی از دو جفت همواره غالب است و بر موضوع مربوطه حکمروایی دارد. پس از آن هدف این است که موشکافانه نشان داده شود چگونه این سیستم پیچیده را میتوان از درون بازکرد تا جفت دوم یا مغلوب امکانات برابر و یا حتی برتر برای عرض اندام به عنوان یک شرط ممکن برای تمام سیستم بیابد. برپایه این نگرش نوشتار «در برابر گفتار» مرتباً در حاشیه، کم اهمیت و جایش (بعنوان تتمه و ثانوی) نشان داده شده است. رشته درازی از متفکران غربی از افلاطون و ارسطو گرفته تا روسو و هوسرل، سوسور، لوی استراس و علوم ساختارگرای معاصر همواره چنین برخوردی با نوشتار داشته اند. اما به نظر دریدا (درباره گرامرشناسی) Of Grammatology نوشتار اغلب با سربلند کردن مداوم این وضعیت خود را به عنوان جفت پس رانده شدة این سنتِ کلام محورlogocenteric به رخ میکشد. این مترسک و اخراجی بلاتکلیف، و یا تبعیدی، نقش خارج از صحنه اش پیش شرط این دستگاه است و این «منطق متمم گرای» غریب هنگامی فعال میشود که تفکر توسط یک نیاز قاطع برای حذف یا انکار آنچه که امکانش در از نو آغازیدن است برانگیخته شود.

پس از آنچه که در پیش رفت مشاهده این که چگونه یک چنین بازنگریِ ساختارگشا Deconstructive ممکن است تاثیراتی در گفتمان جاری، تفکرِ معماری (فرامدرن) بگذارد، مشکل نیست. چنان که پیتر آیزنمن پیشنهاد میکند: مقابله های سنتی بین سازه و تزییناتstructure & decoration تجرید و تجسم abstraction & figuration پیکره و زمینهfigure & ground فرم و کارکردForm & function قابل حل هستند.

معماری میتواند به جستجوی «میانه» در میان این مقولات بپردازد. دریدا نیز درباره «متمم بودن» معمارانه نوشته است: «جریانی از امکانات سازنده دیگرسان differance <دریدا برای شکاف و فاصله ای که در هرگونه دلالت میان معنا و موضوع وجود دارد واژه differance را پیشنهاد کرده است که خود از واژه فرانسوی difference به معنای تمایز متمایز است. نقل از کتاب ساختار و تاویل متن، نوشته بابک احمدی، ص 387> در میان و درون ادراکات و گشودن اندیشه های ناگشوده. بخش عمده ای از این مصاحبه به همین مطالب اختصاص دارد که از تفحص مشترک دریدا با آیزنمن و چومی حاصل میشود. دریدا در کتابش به نام «حقیقت در نقاشی» مقالاتی در باره والریvaleri، آدامی و تیتوس - کارمل Titus - Carmel دارد. در کارهای این افراد - همچون نوشته های اخیر دریدا - علائمی از داد و ستد نزدیک بین ساختارگشایی و مشکلات بازنمودِ نوشتاری و گرافیکی هست. منتقدان اصطلاح ساختارگشایی را درباره هنرمندان دیگری همچون دوشامپ، جاسبر جوانز و فرانسیس بیکن نیز بکار برده اند. دریدا خود نیز از ماگریت نام میبرد هنگامی که در تقدیر از او و از ساختارگشایی ای پندارِ حاصل از لال بازیmimetic و تاثیرات تصویر و نوشتار در کنار هم میگوید. و همینطور در مقاله اش «اعاده ها» Restitution دوباره پرسش «حقیقت» نقاشانه را از طریق مجادله مایر شاپیرو با هایدگر بر سر اهمیت حقیقی نقاشی «کفشهای کهنه بندی» وان گوگ مطرح میکند، این پرسش که این کفشها واقعاً به چه کسی تعلق دارند (پرسشی که برای هردو آنها اهمیت اساسی دارد.)

بدین ترتیب در این مصاحبه سئوال این است که چه رابطه ای میتواند بین این اشکال گوناگون فعالیت ساختارگشا وجود داشته باشد. به عبارت بهتر ساختارگشایی ای خلاق از یکسو و از سوی دیگر نظرات انتقادی و آسیب شناسانه. البته طرح مساله به این شکل برگشتن به همان روش فکری دوگانه های مملو از ارزش است که ساختارگشایی قصد چالش و درافتادن با آن را دارد. ولیکن به همان اندازه اشتباه خواهد بود اگر تصور شود که به محض پی بردن به ظاهر فریبنده آنها بتوان نهایتاً از این مقولات متافیزیکی فلسفی دوری کرد. داشتن یک آگاهی همه جانبه به طریقی که این مقولات در روش فکری ما نسبت به هنر، فلسفه و علوم انسانی لانه میکنند که در عین حال باعث بروز تنشهای مساله آفرین در درون و در میان این قواعد میشوند، ضروری است.

در نوشتار «حقیقت در نقاشی» دریدا مینویسد: «باید تیغه ها، لبه ها و نوک های کیاسموس هایchiasmus مشخصی را تیز کنیم.»

این پیکرة مجازی - استعاره عبارتهای متبادل یا متقاطع - نقش مهمی در دریافت دریدا از کانت و مبحث «آدین گری - پاراگون»parergon دارد که چارچوب تفکر کانت درباره مسائل قضاوتِ زیبایی شناسانه است. این و چند استعاره دیگر (مانند کاتاکرسیس، catachresis سخنِ دوپهلو) که با ریشه نگری کردن در وجه شکلانیfigural زبان به ورای مرزهای خرد و بازنمودِ کلام میرود، در نزد آیزنمن نیز از اهمیت بسزایی برخوردار است. به گفته آیزنمن «راه رسیدن به سخن دوپهلو پس راندن استعاره نیست؛ بلکه باید سخن دوپهلوی پس رانده شده در استعاره را پیدا کرد، و برای رسیدن به نوع دیگری از معماری نباید معماری کلاسیک را پس راند؛ بلکه درواقع با گشودن جراحانه کلاسیک و مدرن میشود آنچه که سرکوب شده است را دریافت.»

این مصاحبه را میتوان بداهه هایی درباره روشی که ساختارگشایی چنین مسائلی را برای فلسفه و هنرهای بصری میگشاید در نظر گرفت.

نوریس- شاید بشود با یک سئوال نسبتاً پیش افتاده شروع کنیم: آیا چیزی بعنوان هنر ساختارگشاگرا و یا مشخص تر، معماری ساختارگشاگرا میتواند وجود داشته باشد؟ بعبارت دیگر آیا این عنوانها به سبک معینی، یا پروژه خاصی و یا مجموعه ای از کارهای ويژه اطلاق میشوند؟ یا این که گونه ای نگرش مشخص را به کارها و پروژه های مختلف تعیین میکنند؟ يا درک متفاوتی است که از عقاید تثبیت شده درباره فرم، ارزش و بازنمود زیبایی شناختی گسسته است و (یا حداقلی به چالش با آنان پرداخته است)؟

دریدا - نمیدانم، باید اذعان کنم که من نیز در ابتدا ترم، معماری ساختارگشاگرا را بکار نمی بردم و به جای آن از ترم، بحث ساختارگشا درباره معماری استفاده میکردم. در ابتدا فکر میکردم که این یک بحث تمثیلی و تشبیهی است و نه یک چالش سخت و شدید. سپس - همانطور که در جایی توضیح داده ام - پی بردم که برعکس، موثرترین طریق بکارگیری ساختارگشایی عبور دادن آن از میان هنر و معماری است. همانطور که میدانید ساختارگشایی فقط موضوع یک بحث و یا جابجا کردن محتوای لغوی یک مبحث یا ساختار مفهومی آن و یا چیزی از این قبیل نیست. ساختارگشایی به قلب ساختارهای اجتماعی و سیاسی میزند و با مقاومت وجابجایی نهادها سروکار دارد. من فکر میکنم که با وضع موجود در هنر و معماری، برای ساختارگشودن موثر در محراب های سنتی - تئوریک، فلسفی، فرهنگی - باید آن چیزهایی را که من ساختارهای منجمد، نه به معنای ساختارهای مادی؛ بلکه در رابطه با ساختارهای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، آموزشی می نامم جابجا کرد. و تمام برداشت هایی که هدفِ (اگر بشود این واژه را در اینجا بکار برد) ساختارگشایی هستند، همچون خداشناسی و مذهب، تحت سلطه قرار دادن آنچه که احساسی است نسبت به آنچه که عقلانی است و از این قبیل - برای رسیدن به معماری ساختارگشا موثراً جابجا میشوند. به همین دلیل، باوجود ناتوانی تکنیکی، روز به روز علاقه من به معماری افزون میشود.

نوریس - ممکن است راجع به کارهای مشترکتان، با برنارد چومی و پیتر آیزنمن و پروژه هایی که در پاریس در حال اجرا هستند کمی صحبت کنید؟

دریدا - چیزی که می توانم بگویم در واقع تعریف چگونه پیش آمدن این وقایع است. یکبار تلفنی از برنارد چومی، که در آن موقع او را فقط از طریق سابقه کاری اش می شناختم دریافت کردم. چومی به من گفت: که چند تن از معمارها علاقه مند به کارهای شما هستند و آیا شما علاقه ای به کارکردن با آنها در پروژه ای درLa Villete دارید؟ ابتدا متعجب شدم؛ ولی گفتم چرا که نه؟ و این اولین تماس من با چومی بود و پس از آن نگاهی به پروژه ها کردم و نوشته هایی از چومی و آیزنمن را خواندم. سپس چندبار آیزنمن را در نیویورک ملاقات کردم. با یکدیگر کار کردیم، راجع به تمام مسائل گفتگو کرده و جهت یابی کردیم، و اکنون کتابی حاصل این همکاری هاست که به زودی منتشر میشود. پیشنهاد من این بود که کارمان را از بررسی نوشته ای که من اخیراً درباره Timaeus افلاطون نوشته بودم آغاز کنیم؛ زیرا که این متن توجه به فضا و ساختارگشایی در عالم انسانی دارد. همچنین این نوشته توجه به مسئله ای دارد که مورد علاقه من بود که همانا روش جبری economic determination طریقی است که معمولاً افلاطوت را میخوانیم. روش انجام کار برای من بسیار اهمیت داشت. بنابر این متن را به پیتر آیزنمن دادم واو به شیوه خودش پروژه ای را در رابطه با آن آغاز کرد که در عین حال مستقل از متن من بود. این یک همکاری سالم بود و نه آن که یکی کار دیگری را مورد استفاده قرار دهد یا آن را فقط تصویر کند و یا قسمتهایی از آن را انتخاب کند.... بنابراین یک نوع تفاوت، یا بهتر است بگویم یک نوع دیالوگ سازنده بین مسائل مورد توجه طرفین، روشها و همچنین اشخاص ایجاد میشود. اکنون بعد از 18 ماه یا دو سال کار، آن پروژه آماده ساخته شدن، یا به واقعیت درآمدن است.

نوریس- پس اشتباه است اگر، این توجه ناگهانی به روابط، پیوستگی ها و نزدیکی ها یا علاقه مندی های مشترک بین ساختارگشایی و هنرهای بصری را بعنوان یک چرخش در تفکر شما ببینیم؟ درواقع چندین قطعه در نوشته های پیشین شما هست - منظورم نوشته هایی مانند: زورforce ، اهمیت significance، پیدایش genesis، یا ساختارstructure است - که بحث حول (اجازه بدهید بگوییم) استعاره های بسیار مهمی که منشاء معمارانه دارند میچرخد. در آنجا زمینه کار مطالعه تنگاتنگ پروژه های پدیده شناسانه و ساختارگرایانه بود - بطور مشخص تر، سوسورSaussure و هوسرل Husserl- هردو سخت گیر و دقیق بر مسئله ولی در نهایت با بازتابهای ناسازگار در مورد سرشت زبان و معنا. بنابراین شما مینویسید: «طرح و نقش ساختارها روشنتر ظاهر میگردند هنگامی که محتوا، که انرژی زندگی بخش معناست، خنثی میشود. چیزی مانند معماری یک شهر متروک و بدون سکنه، که در اثر یک فاجعه طبیعی یا هنری به جز اسکلت اش باقی نمانده باشد. یک شهر بدون اهالی، که نه تنها متروک است، بلکه محل رفت و آمد ارواحی چون معنا و فرهنگ است.» و البته این پیکره ها و تشبیه های معمارانه در نوشته های اخیر شما درباره کانت و سنت زیبایی شناسی کلاسیک بیشتر دیده میشود (مانند مقاله آذین گری The Parergon در کتاب، حقیقت در نقاشیThe Truth in Painting. پس به نظر کانت، فن معماری «هنر سیستمها» است که نظم های گوناگونی از ادعا - حقیقت را با یکدیگر ترکیب میکند و سلسه مراتب لازم میان آنان را تامین میکند. بنابراین به گونه ای میشود گفت که کارهای شما همواره توجه زیادی به الگوها و استعاره های معمارانه داشته اند. آیا شما هم چنین تداوم واضحی را می بینید یا اینها تماماً تخیلات من است؟

دریدا - نه، اصلاً نه. اما مطلبی درباره مفهوم تشابه یا استعاره های معمارانه بسیاری، نه فقط در نوشته های من، بلکه در تمام سنت فلسفی هست. همین ساختارگشایی - واژه ساختارگشایی - خیلی بنظر می آید که یک چنین استعاره ای باشد، یک استعاره معمارانه. اما من فکر میکنم مطلب پیچیده تر از این است؛ زیرا این واژه در موقعیت خاصی ظهور کرد یا مشخص شد، موقعیتی که ساختارگرایی بر صحنه غالب بود. بنابراین ساختارگشایی در موضوعات معینی با پروژه ساختارگرایی شریک شد در حالی که همزمان آن پروژه را مورد حمله قرار میداد. اما ساختارگشایی به این معنا نیست که باید در میان استعاره های معمارانه ماندگار شد. مثلاً این طور نیست که باید آنچه را ساخته شده است- مانند ساخته های فیزیکی، فرهنگی یا تئوریک- خراب کنیم تا زمین همواری برای ساختن چیزی جدید فراهم شود. ساختارگشایی شاید راهی باشد برای زیر پرسش بردن خودِ همین الگوی معمارانه- الگوی معمارانه ای که پرسش اصلی است، حتی درون فلسفه، استعاره هایی مانند فونداسیون و پی یا استخوانبندی و ساختارهای بزرگ یا آنچه که کانت «دانش معماری» architectonic می نامد و غیره و همچنین مفهوم قوس arche ... بنابراین ساختارگشایی به مفهوم زیر پرسش بردن معماری در فلسفه و شاید در خود معماری نیز هست.

هنگامی که به آنچه اکنون «معماری ساختارگشا» می نامیم پی بردم، به کوشش که این معماران برای ساختارگشودن اساس سنت میکردند علاقه مند شدم، آنان هرآنچه که معماری را تحت تسلط چیز دیگری قرار میداد به نقد میکشیدند - مانند ارزشهای مفید بودن، زیبایی، قابل زندگی بودن و غیره - نه برای ساختن چیز دیگری که بی فایده، زشت یا غیرقابل سکونت باشد، بلکه برای آزاد کردن معماری از این غایتهای بیرونی و اهدافی فرعی، و نه برای تدوین مجدد معماری اصیل و خالس و ناب، بلکه برعکس، دقیقاً برای در ارتباط قرار دادن معماری با واسطه های دیگر، با هنرهای دیگر، برای آلوده کردن معماری... و توجه کنید که در برخوردم با ساختارگشایی به خودِ برداشت استعاره، تا زمانی که شبکه پیچیده ای از نکات فلسفی را درگیر میکند، مظنونم زیرا همواره باعث عقبگرد ما به نقطه ای در معماری میشود...

نوریس - بله این موضوع است که شما در پیشگفتار نوشته «پنجاه و دو کلام قصار» Fifty - two Aphorism خود بیان میکنید. در آنجا شما به صراحت این عقیده که ساختارگشایی به نوعی یک «استعاره معمارانه» باشد را نفی میکنید، و حتی امکان اشاره غیرمستقیم آن به پروژه ای جاری در زمینه ساختمان و طراحی را نیز رد میکنید، و آنطور که شما میگویید، دلیلش این است که دیگر از مفهوم استعاره نمی توان بهره ور شد؛ اما فکر نمیکنید که به همین قوت بتوان گفت که غیر ممکن است که بدون تاثیرات «مفهوم استعاره» کاری از پیش برد (همانطور که شما چند سال پیش در «اسطوره شناسی سپید» گفتید) - و همانطور که نیچه بحث میکند- که در واقع تمام مفاهیم به استعاره تنزل می نماید، پس همچنین میتوان گفت که ما فقط با مفاهیم استعاری سروکار داریم، ایده هایی که، از زمان ارسطو تاکنون، همواره مورد بحث فلسفی بوده اند؟ من این بحث شما را بعنوان نمونه ای دیگر از اصراری محکم بر این که به «ساختارگشایی» نباید به عنوان گسستن از «فلسفه غربی» و یا جهشی به بیرون از سنت کلام محور که فکر کند بر زمینی اساساً متفاوت فرود خواهد آمد، نگریست میپذیرم. اما پذیرش همین نیازِ کارکردن صبورانه در درون و بر علیه ساختارهای فکری موروثی باعث تمایز مشخص از دیگر اشکال تفکر فرامدرن که از دقت و شدت کمتری برخوردارند نمیشوند؟ احتمالاً حدس زده اید که این سوال را به این امید طرح میکنم که شاید شما را به سوی ارائه نکات مشخصی که ساختارگشایی را از پروژه فرامدرن وسیعتر جدا میکنند سوق دهم.

دریدا - همانطور که میدانید، من هرگز واژه یا پیشوندِ فرا post را استفاده نمیکنم و برای آن دلایلی درام. یکی از این دلایل این است که استفاده از پیشوند اشاره به دوران و مقاطع زمانی دارد که به نظر من خیلی مسئله آفرین است. دیگر این که واژه «فرا» حکایت از به انتها رسیدن چیزی میکند. و این که میتوان از آنچه که پیش از ساختارگشایی جریان داشته آسوده خاطر بود و من به هیچوجه اینطور نمی اندیشم. مثلاً برگردم به نکته اول سئوال شما، من معتقد نیستم که مقابله بین مفهوم و استعاره را هرگز بتوان از بین برد. من هرگز مطرح نکرده ام که مفاهیم چیزی جز استعاره ها نیستند، یا نمیتوان از تمایز آن دو استفاده کرد؛ زیرا در پایان همان مقاله (اسطوره شناسی سپید) در واقع من این بحث را ساختارگشایی کرده ام و میگویم که بخاطر دلایلی، از جمله دلایل علمی، به حفظ این تمایز نیازمندیم. و از همین رو این نظریه پیچیده و بغرنج است.

در مورد معماری، من فکر میکنم هنگامی ساختارگشایی (اجازه دهید برای صرفه جویی در وقت از همین واژه استفاده کنیم) انجام میشود که فلسفه معماری و پیش فرضهای معماری، مانند هژمونی زیبایی و قشنگی، هژمونی مفید بودن و کارکرد داشتن، نمی توان و نباید به سادگی ارزشهای سکونت پذیر بودن، فونکسیونل بودن، زیبا بودن و غیره را به دور ریخت. به عبارت دیگر، باید فضا و شکل جدیدی ساخت، روش جدیدی برای شکل دادن به ساختمان جست تا بتوان این موتیفها یا ارزشها را، با حذف هژمونی خارجی شان، دوباره بکار گرفت. به نظرم خلاقیت معماران توانمند در همین تجدید کاربرد این عوامل، با در نظر داشتن مسائل اقتصادی، سنتی و خاطره ای است. ساختارگشایی به معنی فراموش کردن گذشته نیست. هرآنچه که بر خداشناسی یا معماری یا هرچیز دیگری غلبه داشته است هنوز وجود دارد، این نقوش حک شده، یا بهتر است بگویم، پرونده این ساختارهای ساختارگشوده بایگانی شده باید تا آنجا که در توان ماست خوانا باشد. این راهی است که من میکوشم درباره اش بنویسم و تدریس کنم. و فکر میکنم تا حدودی در مورد معماری نیز صادق باشد.

نوریس- شما بر شک خود نسبت به «فرا» جنبش ها د رفلسفه و هنر همچون «فرا مدرن»post - modernist، «فرا ساختارگراpost - structuralist» یا «فرا انسانگراpost - humanist» تاکید کرده اید (مثلاً در مقاله The End of Man) و این، به نظرم به دلیل آن است که تمام گامهایی که به نام فراسوی این یا آن راه جدید اساسی فکر کردن برداشته شده اند، ندانسته به همان مسیر فکری مخالفی غلتیده اند که قصد رهایی از آن را داشته اند. آیا احتمال اتفاق مشابهی را در مورد مساعی جاری برای گسستن از به اصطلاح سرمشقParadigm «مدرن» و ساختار مفاهیم و ارزشهای مربوط به آن نمی بینید؟ به همین علت پیتر آیزنمن میگوید: «معماری برای ورود به شرایط فراهگلی باید از سختی و انجماد و ساختار ارزشی مقابله های دیالکتیکی دوری کند. «مقابله هایی مانند: پیکره و زمینه ، تزیینات و ساختار فرم وکارکرد و غیره. یا شاید آنطور که بعضی ها مانند گریگوری آلمر مدعی اند کم یا بیش در طول دهه گذشته مسائل از مرحلة ساختارگشایی بعنوان نوعی نقد نوشتاری بسیار دقیق به مرحلة «گرامرشناسی عملی applied grammatology» بعنوان عمل نقش دهی مجدد خلاق که به ماوراء یک چنان کارِ اولیه و مقدماتی میرود، گذر کرده اند؟ آیا این مطلب توسط همکاری اخیر شما با هنرمندانی مانند آیزنمن و چومی تایید نمیشود، یا شما این را یک درک غلط یا یک مقابله نادرست میدانید؟

دریدا - من آن را یک مقابله نادرست نمی نامم. این مقابله ای است که به نظرم، در مورد بعضی اشکال دریافت تا جایی که مربوط به نقدِ روش، درون متون، متون ادبی یا حتی متون فلسفی می شود، بجاست. اما من از ابتدا مصر بوده ام که ساختارگشایی به سادگی یک روش یا متد، یک نقد یا انتقاد نیست. مفهوم نقد یا انتقاد به گونه ای ساختارگشا هست. ولی منفی نیست - از ابتدا با «آری گوییaffirmation» و «آری» پیوند یافته است. این آری گویی یک موقعیت به معنای هگلی نیست. بنابراین حرکتی که گریگوری آلمر توضیح میدهد چندان حرکتی در مقوله ساختارگشایی نیست. این حرکت را در برخی موارد میشود دید- نه در کارهای من، حداقل نه از این نقطه نظر، بلکه در انواع زمینه ها، رشته های آموزشی متن ها و انتشارات - این تنوع از ابتدا در متون ادبی و فلسفی، در نقاشی و اکنون در معماری، متون قانونی و بسیاری چیزهای دیگر لازم بود.

بنابراین من فکر میکنم که این طریق گشودن مرزها، بخصوص مرزهای آکادمیک بین متون و رشته های آموزشی اهمیت دارد، منظور من از مرزهای آکادمیک فقط فلسفه و رشته های آموزشی انسانی نیست - بلکه ضروری ساختارگشایی است. پیوند زدن یک هنر به هنر دیگر، آلوده کردن ضوابط، و مخلوط کردن زمینه ها، گاهی اوقات روش کار یا استراتژی ساختارگشایی است؛ اما مهمتر از آن اینان لحظاتی تاریخ سازند. به همین دلیل من فکر میکنم که ساختارگشایی متعلق به دوره یا زمان خاصی، حتی مدرن، نیست.

من فکر نمی کنم که ساختارگشایی چیزی مختص دوران مدرن باشد. برخی جنبه های «مدرن» را در بعضی زمینه های آکادمیک میتوان ساختارگشایی نامید؛ اما آنچه که ساختارگشایی را اجتناب ناپذیر می سازد از بسیاری دوران پیش، حتی در آثار افلاطون و دکارت، نیز در کار بوده است. بنابراین باید بین پدیده هایی که تماماً ساختارگشایی نیستند و باعث رشد متدها، روشهای تدریس، چاره جویی های موضوعی ای میشوند و آن دسته که نامرئی تر، مصرتر و کمتر تابع سیستم یا روش هستند که در عین حال امکان ساختارگشایی موضعی را در مباحث و در تدریس و در هنرها ایجاد میکنند تمایز قائل شویم.

نوریس - آیا این که واژه «مدرنیسم» - بگذریم از فرامدرنیسم- در نزد فلاسفه از یکسو، و منتقدان ادبی یا تاریخ نگاران هنر از سوی دیگر، معانی متفاوتی دراد مشکل آفرین نیست؟ و آیا لازم نیست که ساختارگشایی موقعیتی متفاوت از این دو پدیده را اتخاذ کند من در اینجا در واقع مقالات اخیر شما در مورد کانت، در مورد «اصل خرد» و در مورد سنت روشنگری بطور کلی، را در نظر دارم. در آنجا شما به وضوح متذکر میشوید که نمیتوان به سادگی از این سنت گسست و این که هر انتقادی باید از درون این سنت برخیزد و از مقولات و ادراکات نقد روشنگری نشات گرفته باشد، در عین حال که ادعای آنان برای دست یافتن به حقیقت مطلق را زیر سئوال می برد. و من فکر می کنم که این بینش فاصله قابل ملاحظه ای بین تفکر شما و پروژه متفکرانی از قبیل لیوتار یا بودریال قرار میدهد. چنان که «چرخش» فرامدرن در ادبیات، هنر و تئوری، فرهنگ مجموعة مختصات تاریخی متفاوتی دارد و برخورد آن با موضوعات حقیقت، خرد و نقد ایدئولوژیکی نوع دیگری است. آیا این تفاوتها در مناظرات اخیر مغشوش نشده اند؟

دریدا - من مایل نیستم ساختارگشایی را نقد مدرنیت بنامم. ولیکن نه «مدرن» است و نه به هیچ مفهومی تمجید از مدرنیت. دست زدن به یک چنین کلی گویی هایی درباره یک دوران بسیار عجولانه و نارس است. من واقعاً معنی این مقولات را نمیدانم، بجز این که البته کم و بیش میتوانم بگویم که منظور دیگران از طرح این مقولات چیست... اما برای من اینان مفاهیم به دقت تعریف شده ای نیستند. چنان که ساختارگشایی نیز یک مفهوم واحد و منسجم نیست، هرچند که اغلب به این طریق بکار گرفته میشود، استفاده ای که به نظر من مغشوش کننده است... بعضی اوقات برای حفظ تباین و چندگانگی لازم در اداها، ژستها، زمینه ها و شیوه ها، ترجیح میدهم که جمع ببندم و بگویم ساختارگشایی ها. از آنجایی که ساختارگشایی نه سیستم است و نه متد نمیتواند همگون و متجانس باشد و از آنجایی که در برخورد به زمینه ها یگانگی هر زمینه ای را در نظر میگیرد در زمینه های گوناگون متفاوت است. پس این عقیده که «ساختارگشایی» یک تئوری، متد یا مفهوم یکنوایی را تداعی میکند قاطعانه نمی پذیرم. با این وجود باید چیزی را تداعی کند، چیزی که در عملش و یا نتایجش می تواند شناخته شود...

البته این به این معنی نیست که ساختارگشایی همان «چیز» است یا که میتوان ساختارگشایی را همه جا یافت. پس باید تصویری علمی و درکی منظم از ساختارگشایی تعریف کنیم. اما گردآوری چنین چیزی در یک فرمول ساده بسیار مشکل است. میدانم که دشمنان ساختارگشایی میگویند که: «خوب، چون نمیتوانی تعریفی ارائه دهی پس این باید یک درک مغشوش باشد و تو هم باید یک متفکر اغتشاش گر باشی.» پاسخ من به آنان این است که ساختارگشایی در درجه اول یک سوءظن به این نوع تفکر است - تفکر «چه هست؟» و «جوهرش چیست؟» و غیره...

نوریس - میتوانیم کمی بیشتر به این نکته بپردازیم؟ بعضی از تئوریسینهای فرامدرن (از جمله چارلز جنکسن) آنچه را که آنان بعنوان دلالتهای منفی و حتی پوچ گرایانه (نهیلیستی) جنبش ساختارگشایی در هنر معاصر می بینند، مردود دانسته اند. به نظر جنکسن «معماری در جوهرش سازنده است. سازه ها را بنا می کند، وابسته است به اشتراک مساعی با اعتماد متقابل، ترکیب بصیرت و دوراندیشی، حسن نیت و سرمایه گذاری - که تمام آنان را ساختارگشایی اگر نه کاملاً خراب، حداقل تیشه به ریشه آنان میزند.» فکر کردم که ممکن است مایل باشید نکاتی در مورد این مطلب و پاسخ هایی مشابه آن، بويژه با در نظر داشتن مناظرات جاری - در نشریات انگلیسی و امریکایی - درباره «سیاستهای ساختارگشایی و تمایلات نهیلیستی متصور بر آن» مطرح کنید. مطمئنم که خواهید گفت آنان اشتباه درک کرده اند.

دریدا - مسلماً، مسلماً. انتقادات و مخالفتهای زیادی در نشریات بخصوص نشریات بد می بینیم...

این به معنای آن نیست که اشخاصی که این مطالب را می نویسند حسودند. اینان اغلب افرادی آکادمیک هستند که بسیاری از مطالب را که نه فقط من؛ بلکه دیگران نوشته اند و تاکید کرده اند که ساختارگشایی نه منفی است و نه نهیلیستی، نمی خوانند. البته این مربوط میشود به این که نهیلیسم را چه بدانیم البته و صد البته. و این که اصولاً چه کسی میداند نهیلیسم چه هست و چه نیست؟ حتی کسانی که مخالفت میکنند این سئوال را پیش نمی کشند که «نهیلیسم چیست؟» با وجود این ساختارگشایی در پیوند با وعده ها، درگیریها و مسئولیتها یک «آری گویی» است و باید باشد، همانطور که میدانید روز به روز بیشتر با مفاهیم - حتی مفاهیم کلاسیک - مسئولیت، آری گویی و تعهد سروکار پیدا میکند... بنابراین وقتی کسانی آن را منفی، نهیلیستی و غیره می نامند یا نمی خوانند یا سوءنظر دارند؛ اما این را میتوان و باید مشخص کرد.

نوریس- در «کلمات قصار» شما به یک «قرارداد ازلی - ابدی» اشاره میکنید که همواره بین معماری و ایده معینی از مسکن و ماوا وجود داشته است و البته این اشاره ای است به هایدگر و کل مضمون ساختمان، مسکن وتفکر شاعرانه. همچنین در جای دیگری ولی در رابطه با همین زمینه اظهار میکنید که «مکان قابل سکونتی برای کلام قصار وجود ندارد»

به عبارت دیگر میگویید که جایی برای کلام قصار در بنای ذهن ساختة بزرگ که فلسفه سنتاً در آن خانه کرده است وجود ندارد. بنابراین «کلام قصار نه خانه است نه معبد، نه مدرسه، نه پارلمان، نه اگورا، نه مقبره، نه هرم وبالاتر از همه نه یک استادیوم. دیگر چه؟ ممکن است خواهش کنم این خط فکری بخصوص را در هرجهتی که مایلید پیگیری کرده روشن کنید که چه رابطه ای با نوشته های اخیر شما درباره هایدگر دارد؟

دریدا - سوال بسیار مشکلی است.

نوریس - بله متاسفم...

دریدا - نه، نه، ابداً. سوالات مشکل ضروریند. این واقعیتی است که معماری همواره بعنوان مسکن یا عامل مسکن - مسکن برای انسانها یا خدایان - مکانی که مردم یا خدایان در آن حضور دارند، تجمع میکنند یا زندگی میکنند و یا غیره، ترجمه شده است. البته این ترجمانی بسیار عمیق و قوی است؛ اما [ترجمانی] که ابتدا معماری، آنچه معماری یا هنر ساختمان می نامیم، را به ارزشی که زیر سوال است تسلیم میکند. در بینش هایدگر چنین ارزش‌هایی به مسئله ساختمان مربوطند، به مجموعه مفاهیمی همچون نگهداری، حفاظت و مراقبت و غیره. و من علاقه مند بودم که این فرضیات هایدگر را مورد سوال قرار دهم. این پرسش که اگر معماری در قید این ارزشهای مسکونی بودن، خانه دادن، سرپناه آدمیان یا خدایان بودن نباشد چه خواهد بود؟ امکان چنین چیزی هست؟ و در اینصورت هنوز معماری خواهد بود؟ من فکر میکنم آنچه که افرادی چون آیزنمن و چومی - که خود را معماران ساختارگشاگرا می نامند - به من نشان داده اند نمایانگر امکان پذیر بودن این امر است، امکان پذیر بودن نه برای به واقعیت آوردن آن، نه برای نمایش آن، زیرا همواره میتوانید به کارهای معماری آنها بعنوان جا دادن برای مسکن و سرپناه و غیره نگاه کنید، و پرسش دیگر من این نیست که آنان چه می سازند، بلکه ما چگونه آنچه را که میسازند ترجمه میکنیم. البته ما میتوانیم ترجمانی بسیار سنتی داشته باشیم و آن را بعنوان تغییر شکلی «مدرن» از همان نوع سابق معماری ببینیم. بنابراین ساختارگشایی تنها تعهد یا عمل معمار نیست، بلکه همچنین وظیفة مردمی که میخوانند، به این ساختمان ها نگاه میکنند، وارد فضای آنان میشوند، در آنان حرکت میکنند و به راه های گوناگون فضای آنان را تجربه میکنند نیز هست. از این نقطه نظر من فکر میکنم که تجربة معمارانه (بهتر است بجای ساختمان آنرا اینگونه بنامیم ....) یا آنچه آنان ارائه میکنند دقیقا شانس تجربه کردن امکان پذیر بودن اختراعات یک معماریِ متفاوت را فراهم میکند، معماری ای که میتوان گفت هایدگرین نیست ...

نوریس - مجموعه «کلمات قصار» مقدار قابل توجهی درباره کالج بین المللی فلسفه و اقداماتش در افزایش مبادله میان رشته های تحصیلی گفتگو میکند. همچنین این نکته را مطرح میکند که پیرامون «پروژه ها» در این یا آن رشته صحبت نشود؛ زیرا کاری را که عهده دار شده اند از پیش مورد بازجویی قرار میگیرد یا در انطباق با مفاد حاکمه یا فرجام شناسی بررسی میشود. لذا شما در کلام قصار شماره 36 چنین مینویسید: «گفتن این که پروژه ای ندارد به معنی - نفی تجربه گرایی یا جستجوگری آن نیست. به همین دلیل معماری بدون پروژه شاید درگیر کاری فکورانه تر، خلاقانه تر و خیرخواهانه تر بشود» ممکن است کمی بیشتر راجع به انواع تازه و خلاق فکر کردن که از نزدیک کردن مردم جداشده با این رشته ها حاصل میشود بگویید؟ چه میگذرد وقتی که «ایده ردوبدل میکنید» - به زبان خیلی ساده - با هنرمندانی چون آیزنمن یا برنارد چومی آغاز کاری بدون هدفها و خواسته های مشخص، بدون مقصدی فرجام شناسانه به کجا خواهد انجامید؟

دریدا - من واژه «پروژه» را در مطلب راجع به معماری با معنی فرانسوی آن بکار بردم. نمیدانم آیا در انگلیسی هم همان معنی را میدهد. پروژه چیزی است مقدم بر کار که حساب و کتاب خودش را دارد. نقشی حالکمه که بعداً میتواند بکار گرفته شود و گسترش داده شود. و این رابطه بین پروژهريا، یا برداشت، با آنچه به عمل در می آيد مانند رابطه میان مشخصه ای متعالی و حلول و تجسم آن در بدن یا نوشتار و غیره است. لذا واکنشی انتقادی به این مفهوم پروژه، در بین تعدادی از معماران فرانسوی، جریان دارد وقتی من میگویم هیچ پروژه ای در این کالج نیست، منظورم این نیست که ما بدون هیچ انگاره ای که به کجا خواهیم رفت آغاز میکنیم، بلکه معادل فلسفی یا کلاسیکی برای رابطه میان پروژه و تجربه و عمل نداریم. مثلاً این کالج را از یک جنبه میتوان دارای خصلت نبیادی جدید دید. و البته «بنیاد» چیزی ست با پیوندهای قوی فلسفی و معماری. این کالج ساختمان، فرم، شکل، مکان و .... خودش را دارد. اما درواقع درون این کالج سوالاتی درباره معانی آموزش، بنیاد، فضای جمعی، سلسه مراتب و غیره. نه فقط در حوزه آکادمیک؛ بلکه؛ همچنین در رابطه با علم تدریس سازماندهی کلاس، طریق گزینش و به کار گماردن مردم، طریقی که سلسله مراتبها تثبیت یا بی ثبات میگردند و از این قبیل، مطرح میکنیم که اغلب ولی نه همیشه، ساختارگشا هستند. و تمام اینها مدلهای معمارانه خود را دارند. بنابراین چون الگوی ما دانشگاه غربی، آنگونه که اکنون سازمان یافته، یا فلسفه ای که در پشت این دانشگاه مدرن (یا دانشگاه مدرن غربی) قرار دارد، نبود، می بایستی حتی معماری فیزیکی و سمبلیک این مجموعه جدید را بدون مراجعه به الگویی از پیش داده شده خلق میکردیم.

البته در تمام مراحل می بایستی با الگوهای پیشین تبادل نظر، بده بستان و مصالحه کرد - چنین کاری استراتژی سیاسی است و من فکر میکنم معماران نیز باید با هنجارها و محدودیتهای عملی و غیره مذاکره و معامله نمایند. با این حال، این تاکتیکها بسوی چیزی که تازه و جدید باشد، یا تغییری واقعی در ساختار کهنه ایجاد کند، جهت داده شده اند. من فکر میکنم که از آغاز من و دوستانم مطمئن بودیم که این مطلب پیش از همه تازگی خواهد داشت - چیزی تازه برای ساختن در مفهوم معمارانه آن، تعهدهای جدید، فضای نو، گستره تازه ای برای دانش، اما، مشخص تر، حس میشد که باید با معماران کار میکردیم و این که آموزش و تجربه معماری وجه عمده ای از کار ما در کالج میبود. پس هرچند که همکاری من با آیزنمن و چومی رسماً بخشی از برنامه نبود؛ ولی در رابطه با کالج باعث برگذاری کنفرانسها، جلسات و رفت و آمدهای گوناگون شد که خود علت همکاری نزدیکتر فلاسفه و معماران شد. مثلاً «کلمات قصار» را من برای یکی از این برنامه ها نوشتم.

نوریس - شما در رابطه بین مدرنیت در هنر، معماری، فلسفه و غیره و یک ایده مشخص برای دانشگاه مدرن، از نوع آنچه که حدود دو قرن پیش در آلمان تاسیس گردید و هنوز هم تاثیرات عمده بر تفکر ما در باره رشته ها، موضوعات مطالعه، مسائل مبروط به توانایی هوشی و از این قبیل دارد، گفته اید. و این گفته شاید ما را برگرداند به گفته دیگر شما درباره «دانش معماری» کانت و آیین او در مورد قریحه هایی که جدایی کامل در قلمروهای عقل خالص و عقل عملی، ادراک تئوریک،قضاوت زیبایی شناسانه اعمال میکنند و توانایی ها یا وجوه... گوناگون آنان، تا حدودی کار شما در کالج بین المللی به طریقی ساختارگشودن این روابط است و نشان دادن این که چگونه این روابط باعث بروز دعواهای دادخواهی یا مرزی بی پایان شده اند که اغلب به عنوان سیاستهای نهادین عمل کرده اند.

دریدا - بله من با تعریف شما از آنچه که در جریان است موافقم. نه فقط ساختارگشودن تئوریک و نه فقط نشان دادن روند کار، بلکه کوشش برای ساختارگشایی در عمل، یعنی برپا کردن و ساختن ساختارهای تازه ای که این کار ساختارگشایی را ایجاب میکنند. کار ساده ای نیست و هرگز با یک عمل تنها انجام نمیشود. زمان طولانی و عملیات بسیار پیچیده ای لازم دارد. این کاریست همواره بی پایان و ناهمگون و فکر میکنم که چیزی به عنوان ساختارگشایی خالص و یا یک پروژه ساختارگشا کامل و پایان یافته وجود ندارد.

نوریس - آیا چنین خطری هست که ساختارگشایی احتمالاً با آن انتهای فرامدرن یا تفکر نو - پراگماتیستی که میگوید فلسفه چیزی جز یک نوع نوشتار در سطح شعر، نقد یا گفتگوی فرهنگی انسان نیست، آمیخته شود؟ و این تفاوتها صرفاً بازی با الفاظ است، یا از سوی یک آیین از کار افتاده دوران «روشنگری» درباره قریحه ها، تحمیل شده است، پس بهتر است آنان را به دور ریخته و هر تصوری از فلسفه بعنوان دارنده علائق ويژه خودش، تمیزدهنده حقیقت - ادعا، تاریخ مفاهیم یا هرچه از این قبیل را ترک کنیم؟ آیا چنین چیزی را بعنوان یک خطر همیشگی می بینید؟

دریدا - خطرهای بسیاری وجود دارد و این هم یکی از آنان است. بعضی اوقات خطر کردن مفید است. درها و فضا را به گستره هایی که سعی در حفاظت خود در مقابل ساختارگشایی دارند باز میکند. اما به محض این که در باز میشود، باید مسائل را مشخص تر کرد. و من در جواب سئوال شما میخواهم بگویم، نه درواقع فلسفه تنها یک «نوع از نوشتن» نیست، فلسفه مشخصه بسیار سفت و سختی دارد که باید در نظر گرفته شود و آن عبارتست از یک دیسیپلین و انظباط بسیار محکم با الزامات خودش و خودمختاری خودش، به طوری که نمی توانید به سادگی آن را با ادبیات، نقاشی و معماری مخلوط کنید. نکته ای که میشود دید این است که برخی شکافها در زمینه های گوناگون (از جمله زمینه های فلسفی) هست که ساختارگشایی را امکان پذیر میکند؛ اما نیاز به برخوردی سخت برای قراردادن بجای این شکاف که به این مثلاً آلودگی یا آشفتگی به گونه ای سازمان بدهد که الزامات ويژه آن از دیدش دور نشوند، همچنان در جای خود باقی است. بنابراین بسیار مظنونم - و این یک خصیصه فردی یا پرورشی نیست - من بسیار مظنون هستم به این بیش از اندازه سهل و آسان گرفتن اختلاط مباحثی که شما به آنان اشاره کردید. برعکس، ساختارگشایی بیشترین توجه را به چندگانگی، ناهمگونی و همین تفاوتهای قاطع و تقلیل ناپذیر دارد. اگر ما همجنس کردن همه چیز را نمی خواهیم پس باید به ویژگیهای مباحث، بخصوص مبحث فلسفه احترام بگذاریم.

نوریس - یک مقاله بخصوص از شما هست که فکر میکنم احتمالاً برای دقیق شدن به بعضی از این مسائل کمک کند. نام این مقاله هست از فحوای پیامبرانه ای که اخیراً در فلسفه بکار رفته، عنوانی که شما کلمه به کلمه از کانت عاریه گرفته اید یا (ذکر کرد ه اید) و چیزی که به آن برخوردم این است که در این مقاله در مطلب کاملاً متفاوت در سراسر متن جریان دارد. در واقع اغلب مشکل بشود تشخیص داد که آیا شما «حرف خود» را می نویسید یا این که مطلب مورد نظر را باید به صورت نقل قول خواند. در مواردی از ضرورت حفظ ارزشهای «روشنگری» مینویسید و محفوظ نگه داشتن آنچه که شما «بیداری و حساسیت شفاف» روشنگری می نامید نقد و حقیقت. در این مفهوم مقاله از کانت در مقابل فقهای قلابی، جادوگران، شعبده بازان و کسانی که مدعی دسترسی بلاواسطه یا حضوری به حقیقت از طریق «انوار باطنی» خودشان، بدون ارائه ادعاهاشان به پارلمان دمکراتیک توانایی های انسانی هستند جانبداری میکند. در جای دیگر شما روایت «فتوای پیامبرانه» خودتان - یک سری احکام، چرخشها، حذف کردنها و بازیها یا نحوه های سخنوری گوناگون - را به کار گرفته اید مانند این که قصد دفاع از حقانیت این کاراکترها را در عدم همراهی با قوانین کانت درباره رفتار منظم و متناسب با مبحث فلسفی را دارید، به نظر من مقاله عمیقاً دو جانبه است. از یک سو فاصله و حتی تضاد بین ساختارگشایی و مبحث نقد روشنگری را مستقر میکند. و از سوی دیگر میگوید که پروژه کانتی غیرقابل کنارگذاشتن است و این که با سرنوشت تفکر در عصر ما اجین شده است. و این که ما نمیتوانیم به سادگی با آن قطع رابطه کنیم، آنگونه که برخی از متفکران فرمدرن آرزو دارند - آیا مقاله شما را از مبنا اشتباه خوانده ام؟

دریدا - نه، نه، کاملاً درست خوانده اید. با هرچه که گفتید موافق هستم. مقاله بسیار بسیار چندجانبه ای است. من سعی کرده ام - همانطور که اغلب چنین میکنم - مطالب بسیار زیادی را بگویم و مطرح کنم. البته که من «طرفدار» روشنگری هستم و فکر میکنم که ما نباید به سادگی از آن بگذریم، پس مایلم که این سنت را زنده نگهدارم. اما در عین حال میدانم که فرمهای تاریخی مشخصی از روشنگری وجود دارد چیزهای مشخصی در این سنت که نیاز به انتقاد یا ساختارگشودن دارند. بنابراین بعضی مواقع تحت عنوان به اصطلاح روشنگری نو من ساختار روشنگری موجود را می گشایم و این عمل استراتژی بسیار پیچیده ای را لازم دارد والزاماً به نظرات متعددی باید اجازه صحبت کردن داد... نه منطق یگانه و نه کلام یگانه ای هست - بنابراین ساختارگشایی هرگز مسئولیت یک فرد یا مسئله نظرگاه غالب یگانه نیست، همواره در آن چندگانگی صداها و حرکات هست... و این را میتوانید بعنوان یک قاعده در نظر بگیرید که هرگاه ساختارگشایی تک صدایی باشد نادرست است و دیگر ساختارگشایی نیست. پس در این مقاله بخصوص، همانطور که به درستی چند لحظه پیش شما گفتید، نه تنها من اجازه داده ام که صداهای متعددی همزمان صحبت کنند؛ بلکه مسئله دقیقاً همان چندگانگی صداها و گوناگونی نواها درون همان سخن یا درواقع همان واژه یا هجا و غیره است. پس مسئله این است و این یکی از مسائل است.

اما عواقب سیاسی و ایدئولوژیکی روشنگری امروز همچنان اغلب با ما هستند - و بسیار نیازمند بازبینی شدن. پس روشنگری «نو» احتمالاً به مفهوم ساختارگشایی در فعالترین یا شدیدترین شکل خود خواهد بود و نه به شکل آنچه که با نامهای نقد، دوران روشنگری و از این قبیل به ما به ارث رسیده اند و همانطور که میدانید یادمان باشد که اینها چیزهای بسیار متفاوتی هستند.

نوریس - من تصور میکنم که در جستجوی نوعی معادله بین آنچه که در فلسفه مدرنیزم» می نامیم، مثلاً فلسفه کانتی، و لفظ مدرنیزم آنگونه که مصطلحاً در معماری و هنرهای بصری بکار رفته است هستم. احتمالاً شما بینشی را که معماران ساختارگشاگرا نسبت به مدرنیزم دارند معیار قیاس قرار میدهید- بینشی که فقط رد کردن یا جایگزین کردن ساده نیست، بلکه بینشی است انتقادی که بسوی ان فرم خاص از نقد مدرن جهتگیری کرده است...

دریدا - البته. به همین خاطر من مایل نیستم بگویم که ساختارگشایی مدرن یا فرامدرن است. همچنین متمایل نیستم که بگویم مدرن نیست یا ضد مدرن است. نمیخواهم بگویم آنچه که ساختارگشا است اگر چنین چیزی باشد، مشخصاً مدرن یا فرامدرن است. بنابراین باید در استفاده از این تعاریف دقت بسیار زیادی بکار گیریم.

1- از بیست و دو حرف () از الفبای یونانی که «کی یا که» خوانده میشود و برابر آن در انگلیسی است واژه کیاسما ناشی میشود که به معنای ضربدری رشته های اعصاب است. کیاسموس در سخن شناسی به معنای ساختارِ دستوری وارونة عبارت دوم در یک جملة دو عبارتی است، مانند: او رفت خانه و خانه رفت دوستش، و یا مانند: هر گلو خشک شده بود و درخشنده بود هر چشم.

برای آشنایی بیشتر به واژه نامه های-American Heritage College Dictionary Webster و کتابWhat is Deconstruction صفحه 46 پاراگراف دوم نگاه کنید.

2- Catachresis یعنی به کاربردن جابجا و یا نابجای واژه هایی که معانی بسیار نزدیک؛ ولی گوناگون با یک دیگر دارند، در جمله. برای آشنایی بیشتر به واژه نامه های Webster -American Heritage College Dictionary نگاه کنید.

John Lautner and Postwar Architecture

2008-07-31T06:13:09Z

Against Reason: John Lautner and Postwar Architecture
Saturday September 20, 2008
9:30 am - 5:30 pm
Harold M. Williams Auditorium, Getty Center

This two-day symposium includes a series of panels and presentations, where architects, engineers, and architectural historians explore the distinctive work of Los Angeles architect John Lautner. Participants include Stanford Anderson, Alan Hess, Sylvia Lavin, Neil Denari, Hernán Díaz Alonso, Marc Treib, and Sandy Isenstadt. The related lecture Free-Form Living: A Conversation with the Clients and Colleagues of John Lautner follows at 8 p.m. Separate reservations are required. Presented by the Getty Research Institute and the Hammer Museum.
View Getty Museum site for Free reservation for this Event

In addition to yesterday's article about the Harpel House renovation, the LA Times also put up a great slide show retrospective of some of John Lautner's amazing homes built in Southern California. Many of these homes have been used as film and photoshoot locations.

[ images by Gary Friedman for LAT ]

House in Tenerife, Canary Islands

2008-07-31T03:53:12Z

House in Tenerife, Canary Islands

We do our best to seek out exceptional design from all corners of the globe, and on Tenerife, the largest of the Canary Islands off the north west coast of Africa, we found an extraordinary architectural example in timber, glass and concrete. The House in Tenerife was built into the cliffs nearly 1000 ft. above a black sand beach.

The entrance to the house leads to the upper tier of the double-height living room. And descending the concrete staircase, the minimalist interior becomes second nature against the surrounding backdrop â€" where the blues of the sky and the sea appear vertically in formation. Before long, the sensory experiences from the natural world envelope the built form, and the houseâ€™s relevance in its surroundings are revealed.

The layout places living areas of the home on the shorter end of the L-shaped form, while both bedrooms and bathrooms sit along the longer side. Both living and sleeping spaces open out to a wooden deck and pool that spills into nature.

The heaviness of the concrete double-story living room allows glass panels to sit effortlessly on the deck. The roomâ€™s only furniture, le Corbuiserâ€™s chaise and Miesâ€™ Barcelona chair face out, away from a small fireplace that meets a wall of two-storey shelving.

The sleeping spaces both open to the deck and pool as well. Each has its own bathroom â€" and from the master, the owners can sleep and bathe in the same space looking out at the same view, as the sink and the concrete tub sit at the foot of the bed.

The house even contains a basement where a home gym looks through a glass wall into the side of the pool. We couldnâ€™t really think of anything else we would want from a home on a Spanish island â€" except great wine storage, weâ€™d be doing plenty of entertaining. By Andrew J Wiener.

Home Delivery

2008-07-31T00:03:51Z

Home Delivery

MoMA ANNOUNCES SELECTION OF FIVE ARCHITECTS TO DISPLAY
PREFABRICATED HOMES OUTSIDE MUSEUM IN SUMMER 2008

Five Architectural Projects Displayed in Outdoor Space Next to MoMA Will Be Part of the
Exhibition Home Delivery: Fabricating the Modern Dwelling

As part of the exhibition Home Delivery: Fabricating the Modern Dwelling, which will be on view at MoMA from July 20 to October 20, 2008, The Museum of Modern Art has selected five architects to display full-scale, prefabricated houses in the outdoor space to the west of the Museum building. The houses are designed by the firm Kieran Timberlake Architects (Philadelphia, Pennsylvania) and architects Lawrence Sass (Cambridge, Massachusetts) , Jeremy Edmiston and Douglas Gauthier (New York, New York), Oskar Leo Kaufmann and Albert RÃ¼f of Oskar Leo Kaufmann Architects (Dornbirn, Austria) and Richard Horden (London, England, and Munich, Germany).

Home Delivery: Fabricating the Modern Dwelling is organized by Barry Bergdoll, The Philip Johnson Chief Curator, Department of Architecture and Design, with Peter Christensen, Curatorial Assistant, Department of Architecture and Design, The Museum of Modern Art. The exhibition will include a total of 63 projects: the five houses on view in the outdoor space next to the Museum, and 58 projects on view in the sixth-floor International Council of The Museum of Modern Art Gallery, offering the most thorough examination to date of both the historic and contemporary significance of factory-produced architecture from 1833 to today.

The five projects to be displayed in the outdoor space next to MoMA were chosen after an initial consideration of some 400 architects and firms, from which 21 proposals were solicited. The proposals were evaluated by a jury of internal Museum curators and staff, as well as members of the architectural community, who advised the curatorial team in making the selections. The five houses represent designs by emerging and established architects, different styles of homes that use varied manufacturing techniques, and houses that span the economic market. Cooper Robertson Partners will act as Consulting Architects in assembling the houses for the exhibition.

These five contemporary projects continue MoMAâ€™s rich history of exhibiting full-scale houses, which includes The House in the Museum Garden (1949), a house by Marcel Breuer that was erected in the Museumâ€™s Abby Aldrich Rockefeller Sculpture Garden; Exhibition House by Gregory Ain (1950); and Japanese Exhibition House (1955). The architects participating in Home Delivery will have the rare opportunity to present commercially viable domestic creations, prototypes, and entirely new designs produced specifically for the exhibition. The selected designs showcase a variety of approaches to prefabrication.

These include a green urban dwelling made of recyclable materials by Kieran Timberlake Architects, a section of a multistory house with floors that fit into shipping containers and can stack together like blocks by Oskar Leo Kaufmann and Albert RÃ¼f, a house for New Orleans to help those displaced by Hurricane Katrina by Lawrence Sass, a computer-generated house built from a computer program that automates a blueprint by Jeremy Edmiston and Douglas Gauthier, and a tiny cube intended for use as athletic or student housing by Richard Horden.

An exhibition Web site launching in mid-March will include weekly diary postings from each of the five architects and from the curators of the exhibition, recording the process of fabricating, delivering, and assembling the houses leading up to the July 20 opening. The site will underline the importance of prefabrication as a matter of process and product.

Cellophane House, as designed for MoMAâ€™s Home Delivery exhibition.
Kieran Timberlake Architects.
Front view.
Â© 2008 Kieran Timberlake Architects.

Kieran Timberlake Architects: Cellophane House |The Cellophane House was designed in 2007 specifically for Home Delivery, with steel frames that snap together, glass windows that slide into place, and systems of sustainable architecture. The Cellophane House is intended as a prefabricated solution for an urban dwelling. Requiring no welding or sealing, it is made of recyclable materials and equipped with photovoltaic cells that allow it to be off-grid and recyclable.
Kieran Timberlake Architects, based in Philadelphia, Pennsylvania, is led by partners Stephen Kieran and James Timberlake.

System 3 House, as designed for MoMAâ€™s Home Delivery exhibition.
Oskar Leo Kaufmann and Albert RÃ¼f.
Front view.
Â© 2008 Oskar Leo Kaufmann and Albert RÃ¼f.

Oskar Leo Kaufmann and Albert RÃ¼f: System 3 | The System 3 house is an austere and elegant structure designed in 2007 specifically for MoMAâ€™s Home Delivery exhibition. While the house can have multiple storiesâ€"each of which can serve as a complete living unitâ€"just one story of the house will be displayed at MoMA. Each story of the house fits perfectly inside a shipping container for easy transporting, and the stories are stacked together like blocks for assembly. Offering a more refined alternative to many American prefabricated houses, the System 3 uses both modular and flat-pack elements. Austrian architect Oskar Leo Kaufmann established an office for architecture with Albert RÃ¼f in 2001 in Dornbirn, Austria, designing office and industrial buildings, single-family houses, and hotels in Austria, Germany, Japan, and the U.S. For the past 10 years, the architects have been actively developing building systems and prefabricated prototypes.

House for New Orleans, designed as a prototype in 2006-present.
Lawrence Sass and MIT.
Computer diagram of building system.
Â© 2008 Lawrence Sass.

Lawrence Sass: House for New Orleans | A project intended to help with rehousing those displaced by Hurricane Katrina, the House for New Orleans was designed as a prototype in 2006. It consists of laser-cut plywood panels with grooves and joints that allow each piece to fit neatly into the next without nails or hinges. The houseâ€™s filigree is designed to reflect the local architecture of New Orleans, but could be adapted for other locations.
Architect Lawrence Sass is a designer, researcher, and teacher at the Massachusetts
Institute of Technology (MIT) in Cambridge, whose work explores the relationship between design, computing, and digital fabrication. His current research projects explore a range of interests in digital fabrication, specifically by the study of digitally fabricated wood and concrete homes. His research is centered on the advent of design systems structured around digital fabrication.

Burst 003, North Haven, Australia.
A collaboration between architects Jeremy Edmiston and Douglas Gauthier.
Rear view.
Â© 2008 Floto + Warner.

Jeremy Edmiston and Douglas Gauthier: Burst *003 | Designed to be assembled on site from laser-cut pieces, the Burst *003 house is a computerdesigned remake of the typical prefabricated box. Working from a computer formula that automates the specific pieces needed to create the house desired, the project is based on a system that can be adapted to a changing set of criteria. The 2003 prototype of the Burst *003 project was built on Australia's Northeast coast, and won the Royal Australian Institute of Architects 2006 Wilkinson award. Jeremy Edmiston, originally from Australia, has been practicing, teaching and researching architecture in New York City for 16 years. His practice is based in re-evaluating the relationship between the built and natural environments in all its permutations. Douglas Gauthier is a New Yorkâ€"based architect whose work focuses on the structural, programmatic, and environmental parameters that influence architecture.

Horden Cherry Lee Architects / Haack + HÃ¶pfner Architects: micro compact home | An aluminum-clad, perfect cubic form, measuring approximately 76 square feet, the micro compact home is a tiny dwelling intended for use as athletic or student housing, or as a miniature vacation house. It is commercially available and recently went on the market in Europe. Deliverable by helicopter or crane, the tiny house is entirely portable. Its interior is fully equipped with modern amenities, and its exterior features both a roof topped with photovoltaic panels and walls containing wind turbines, allowing the house to function off-grid. Architect Richard Horden is a founding partner of the London-based firm Horden Cherry Lee Architects. Since the 1970s, both the firm and the architectâ€™s work have been committed to achieving more with less, optimizing visual and technical lightness with a minimal use of materials. Horden initiated research on the micro compact home (mch) with a team of students and collaborators as a professor at the Technical University in Munich.

ABOUT THE EXHIBITION
With increasing concern for issues such as sustainability and a swelling global population, prefabrication has again taken center stage as a prime solution to a host of pressing needs. The prefabricated structure has long served as a central precept in the history of modern architecture and continues to spur innovative manufacturing and imaginative design.

On view in the Museum's sixth-floor gallery will be historical documents, full-scale reassemblies, and films tracing the roots of prefabrication in the work of architects including Frank Lloyd Wright, Jean ProuvÃ©, Richard Rogers, Kisho Kurokawa, Konrad Wachsmann, and Marcel Breuer. In addition to architectsâ€™ creations, the exhibition will highlight projects by corporations such as Lustron, Sears Roebuck & Co., and Deutsche Kupferhaus, and the imaginative systems of other influential figures, including Thomas Edison, Augustine Taylor, and R. Buckminster Fuller. Beginning with prefabrication' s antecedents in early nineteenth century colonial cottages and balloon frame houses, the exhibition will chart an evolution of inventive approaches and experiments in manufacturing that came about after World War II in both Europe and the United States. Milestones among these are an early experiment with concrete, Thomas Edison's Single Pour Concrete House System (1906), and early experiments in steel shown in the Chicago World's such as the Crystal House (1933) by George Fred Keck.

Other projects will chart the explosion of experimentation in the 1960s, exemplified by Archigram's utopian proposals for a Plug-In City (1962) and a Living Pod (1965), and Kisho Kurokawa's Nakagin Capsule Tower (1972). In more recent years, a renewed interest in manufactured housing, spearheaded by publications like Dwell Magazine, has inspired a wealth of impressive homes, both prototypical and commercially successful, as with early proposals using shipping containers like the Container Houses (1994) by Wes Jones and Namba Kazuhiko's Infill House I for Muji (2004). A series of specially commissioned speculative architectural fragments by the architecture firms Reiser Umemoto, Contemporary Architecture Practice, and Marble Fairbanks, explore the future potentials between the relationship between industry and the computer-based design of today.

63.02° by Schemata

2008-07-31T00:02:52Z

63.02° by Schemata

project name: 63.02°
address: Nakano Tokyo
usage: SOHO+apartment
completion: 12/2007
total area: 24.58m2
floor space: 71.40m2
charge: Toshiharu Oono
photo: Takumi Ota

63.02°, built in a densely residential area in Nakano, Tokyo, is a small building of a SOHO and an apartment for rent. The front road is really narrow, but the next apartment has a big open space between the road and the building. In order to this situation, the facade of 63.02° is inclined 63.02 degrees toward the front road, so that a wide and deep view is acquired. From the large windows that are opened on the inclined facade, you can see neighbor's cherry tree and the cityscape.

Cultural centre at BodÃ¸, Norway

2008-07-31T00:01:47Z

Cultural centre at BodÃ¸, Norway

May 26th, 2008

UK architects Langdon Reis Zahn are one of four joint winners of a competition to design a new library and concert hall at BodÃ¸ in Norway.

The architects, plus joint winners drdh architects, General Architecture and Florian Hultsch, will now go forward to the competitionâ€™s second round.

If your Norwegian is good, thereâ€™s more info here. Otherwise hereâ€™s some info from Langdon Reis Zahn:

â€"

Langdon Reis Zahn win Open International Design Competition

London - Langdon Reis Zahn (www.langdonreiszah n.com) have won the Open International Design Competition for a new Library and Theatre/Concert Hall in Bodo, Norway.

They shared the first prize along with drdh Architects (London), General Architecture (Sweden) and Florian Hultsch (Germany).

The first stage of the competition was an open ideas competition intended to clarify the location, massing and articulation of the built forms, composition and urban design of the adjacent site areas and public spaces.

The new cultural centre is projected to be approximately 11,700 sq.m. (126,000 square feet) with a construction budget of NOK 630,000,000.

Langdon Reis Zahn, drdh Architects and General Architecture have been invited to participate in the second round of the competition which will determine the practice selected to build the theatre/concert hall and the library.